Posted in:

Λεωνίδας Θεοδωρίδης: “Η τέχνη δεν έχει διεύθυνση”

Γνωρίζοντας τον Λεωνίδα για πρώτη φορά καταλαβαίνεις ότι πρόκειται για έναν άνθρωπο με έντονο ταπεραμέντο, που δεν μασάει τα λόγια του. Δεν του αρέσουν τα στημένα και ο καθωσπρεπισμός κι έτσι η συνέντευξη έγινε σε ένα παγκάκι στην πλατεία της πόλης με καφέ και φαγητό στο χέρι. Γεννημένος στην Γερμανία το Νοέμβριο του 1980 από γονείς οικονομικούς μετανάστες αλλά και καλλιτέχνες, καθώς ο μπαμπάς είναι μπασίστας και η μαμά χειροτέχνης, ήρθε στην Ελλάδα το 1999 για σπουδές. Αφού έχει ήδη αποφοιτήσει στην Γερμανία από την σχολή Πλαστικών Τεχνών και Δημιουργών Τέχνης, με ειδικότητα στο ύφασμα, έρχεται στα Γιάννενα να σπουδάσει Νοσηλευτική, από όπου προέκυψε η πτυχιακή με θέμα “Art Therapy: Ο ρόλος του νοσηλευτή μέσω της τέχνης”. Το 2005 φεύγει και πάλι στην Γερμανία για το μεταπτυχιακό του στην “Ψυχοκοινωνική Νοσηλευτική” μέχρι το 2006 όπου γυρίζει στα Γιάννενα για τα καλά.  Στο βιογραφικό του περιλαμβάνονται το τραγούδι, το θέατρο, η ζωγραφική, εκπομπή στο ΗΡΤ, το ηλεκτρονικό του περιοδικό “CityMag” καθώς και το ότι είναι μέλος σε κοινωνικές ομάδες που αφορούν την υγεία και το περιβάλλον. Ο Λεωνίδας είναι επίσης ένας από τους λίγους συμπολίτες μας που δηλώνει ανοιχτά ομοφυλόφιλος. Είναι ο εκπρόσωπος της ΛΟΑΤ-κοινότητας για την Ήπειρο, μέσα από την οποία ασχολείται με το κομμάτι της διασύνδεσης και με το ακτιβιστικό μέρος, καθώς επίσης και εκπρόσωπος της “Θετικής Φωνής: Σύλλογος Οροθετικών Ελλάδος” στα Γιάννενα. Αυτό όμως που τον χαρακτηρίζει είναι η δημιουργική και άψογη “συνεργασία” του με την βελόνα και το ύφασμα. Τα ρούχα και τα κοστούμια για θεατρικές παραστάσεις παίζουν πρωταγωνιστικό ρόλο στην δουλειά του, αλλά δεν αρκείται σε αυτά, καθώς δημιουργεί επίσης υπέροχες τσάντες, κοσμήματα, κατασκευές καπέλων και πλεκτά! Έχει αποσπάσει πολλές διακρίσεις σε διαγωνισμούς και το 2011 άρχισε να συμμετέχει σε ομάδες και παραγωγές σε video clip και ταινίες με γνωστά πρόσωπα. Εξακολουθεί να παρακολουθεί σεμινάρια και ημερίδες που αφορούν την υγεία και την πρόνοια, καθώς αρθρογραφεί για τα κοινωνικά θέματα. Με λίγα λόγια είναι ένας άνθρωπος που μας αποδεικνύει ότι οι 24 ώρες της ημέρας σχεδόν αρκούν όταν αγαπάς αυτά που κάνεις (γιατί δεν κάνει και λίγα!).

11301421_487475154736731_1947441318_n

 

Με όλα αυτά με τα οποία ασχολείσαι καλλιτεχνικά μου είναι δύσκολο να βάλω έναν τίτλο δίπλα από το όνομά σου. Ποιος πιστεύεις πως είναι ο τίτλος που σε αντιπροσωπεύει καλύτερα;

Κι εμένα μου είναι δύσκολο γι’ αυτό χρησιμοποιώ τον τίτλο “Textile Artist”. Πολύς κόσμος νομίζει πως είμαι σχεδιαστής μόδας, αλλά ουσιαστικά κάνω καλλιτεχνικές παρεμβάσεις με ύφασμα και κυρίως έξω στο δρόμο. Αυτό με εκφράζει περισσότερο.

Πως έγινε η αρχή στο να δημιουργείς ρούχα και κοστούμια;

Πάντα έραβα κάποια ρούχα ή στολές αποκριάτικες, χορευτικές, και θεατρικές. Ξεκίνησα με την αδερφή μου και σιγά σιγά άρχισα να δημιουργώ και για τους φίλους μου. Μέχρι που κάθε απόκριες τους έντυνα εγώ.

Πότε έκανες τα πρώτα σου επαγγελματικά βήματα στον χώρο της τέχνης;

Ερασιτεχνικά το 2000-2002 με δύο θεατρικά έργα, “Το σκήπτρο της εξουσίας” και την “Ολυμπιάδα” στα οποία έγραψα τα σενάρια και έφτιαξα τα σκηνικά και τα κοστούμια. Επαγγελματικά θα έλεγα από το 2006 και μετά. Ξεκίνησα με μικρές συλλογές ρούχων και αξεσουάρ και μέχρι στιγμής έχω κάνει πέντε δικές μου επιδείξεις.

omada

Φωτογράφος: Ιωάννης Ντάρας

Πως ξεκίνησε να γίνεται γνωστή η δουλειά σου και πες μας λίγα λόγια για τα δύο καλλιτεχνικά ψευδώνυμα σου.

Μέσω διαδικτύου και από φίλους σχεδιαστές που μου έδωσαν την ευκαιρία να συμμετέχω στις φωτογραφίσεις τους, στα video clip και στην πασαρέλα. Αρχικά με καπέλα και κοσμήματα μου και στη συνέχεια με ρούχα και αξεσουάρ. Τα δύο ψευδώνυμα είναι το “Sadinoel” που είναι ο αναγραμματισμός του Λεωνίδα με το οποίο δραστηριοποιούμαι με τα καλλιτεχνικά γενικά. Το δεύτερο είναι το “leo theo” με το οποίο εμφανίζομαι με ό,τι έχει σχέση με το ύφασμα και το ένδυμα.

Από όσα γνωρίζω έχεις συνεργαστεί και με το εξωτερικό.

Ναι. Έχω ράψει αρκετά outfits για συγκροτήματα του εξωτερικού. Επίσης, συνεχίζω να ράβω τα κοστούμια για μια τηλεοπτική σειρά στην Γερμανία.

Από πού εμπνέεσαι για να δημιουργήσεις;

Από τους ανθρώπους και τη συμπεριφορά τους, τα υλικά που διαθέτω και την φαντασία μου. Δουλεύω με υλικά που έχω συλλέξει ανακυκλώνοντας τα και είναι αυτό που με εξιτάρει ιδιαίτερα. Επίσης κάνω λίγα κομμάτια και σπάνια θα είναι ίδια γιατί με κουράζει να επαναλαμβάνομαι.

0

Φωτογράφος: Παναγιώτης Ντούρος

Πως θα χαρακτήριζες το προσωπικό σου στυλ;

Μια ανισορροπία! Δεν έχω ένα στυλ και πολύ φοβάμαι πως δεν έχω και καθόλου. Ντύνομαι ανάλογα με την διάθεσή μου. Από pop σε rock κι από chick σε punk. Πολλές φορές τα ανακατεύω κιόλας. Μέχρι και οι κάλτσες μου είναι διαφορετικές. Δεν υπάρχει χρόνος για να ασχοληθώ και πολύ με την εμφάνισή μου.

Έχεις σκεφτεί να πας σε μια πιο μεγάλη πόλη ή στο εξωτερικό για να προωθήσεις καλύτερα την δουλειά σου;

Θεωρώ πως τώρα που ζούμε στην εποχή του διαδικτύου, η τέχνη δεν έχει διεύθυνση. Μου αρέσουν τα Γιάννενα. Είναι μια πόλη με δυνατό καλλιτεχνικό υπόβαθρο. Είναι dark πόλη που με βοηθάει. Παρ’ όλα αυτά δεν αποκλείω τίποτα. Έχω βρεθεί σε πολλά μέρη και ίσως βρεθώ ξανά αλλού.

Φέτος με τι ασχολείσαι επαγγελματικά; Ρούχα ή κοστούμια;

Κυρίως κοστούμια για παραστάσεις, ταινίες, video clip και animateur αλλά και λίγα ρούχα και αξεσουάρ.

Πες μας λοιπόν κάποιες από τις συνεργασίες σου για φέτος.

Έως τώρα έραψα τα κοστούμια για τρεις θεατρικές παραστάσεις μεταξύ αυτών “Η όπερα της πεντάρας” που ανέβηκε πρόσφατα στην πόλη μας. Το καλοκαίρι ακολουθούν τα “Επιδαύρια 2015” όπου έραψα για διάφορες ομάδες κάποια κοστούμια όπως αυτό της Μήδειας, την κατασκευή  των κεράτων για τον Μινώταυρο και τις ενδυμασίες για τις ιέρειες στα “Διονυσιακά”. Συνεχίζω τα κοστούμια για ένα γερμανικό ντοκιμαντέρ, μια σειρά ρούχων όπου συνδυάζω το chick με το punk, την τρίτη σειρά τσάντες από γραβάτες και συμμετοχές σε φεστιβάλ. Μέχρι το τέλος του έτους έχουν να γίνουν πολλά ακόμα.

AXDW

Athens Xclusive Designer Week

Πότε προλαβαίνεις και τα κάνεις όλα; Προσωπικό χρόνο έχεις και πως τον περνάς συνήθως;

Η αλήθεια είναι πως απορώ πως τα καταφέρνω όλα. Είναι κούραση όμως, το λέω. Αν όμως αγαπάς κάτι πολύ τότε όλα γίνονται. Θα βρω χρόνο για μένα και τους δικούς μου ανθρώπους. Μου αρέσει να ασχολούμαι με το σπίτι και να καλώ κόσμο, να πηγαίνω εκδρομές και μία φορά το μήνα θα κοιμηθώ όλη μέρα και όλη νύχτα αφού τις υπόλοιπες μέρες κοιμάμαι τέσσερις με πέντε ώρες.

Που βλέπεις τον εαυτό σου σε λίγα χρόνια και που στοχεύεις επαγγελματικά; Θέλεις να κάνεις καριέρα;

Μου είναι δύσκολο να σου πω από τώρα που με βλέπω στο μέλλον κι αυτό επειδή δε γνωρίζω το τι θα μου ξημερώσει αύριο. Επαγγελματικά δεν στοχεύω πουθενά, με την έννοια του ότι δεν κυνηγάω κάτι. Αφήνω να με κυνηγήσει το πράγμα. Ούτε θέλω να κερδίσω κάτι αλλά να με κερδίσει. Υπό αυτή την έννοια, λοιπόν, γλιτώνω από πολύ άγχος. Από κει και πέρα και όσο αφορά το τι εστί για μένα καριέρα, είναι το να καταφέρεις να γεμίζεις το ψυγείο σου κάνοντας αυτό που σου αρέσει.

Σ’ ευχαριστούμε για τη συνέντευξη και σου ευχόμαστε ότι καλύτερο στο μέλλον με πολλές δημιουργίες.

Κι εγώ ευχαριστώ και σας εύχομαι κάθε επιτυχία στο περιοδικό.

11347486_487475091403404_1039541249_o

Φωτογραφία κατά την διάρκεια της συνέντευξης.

Η προσωπική του ιστοσελίδα: http://leotheo.photofolio.org/

Η σελίδα στο facebook: https://www.facebook.com/pages/leo-theo-fashion-home-accessories/199472696769257

Συνέντευξη: Ρεβέκκα Σκαρλή

Υπόλοιπες φωτογραφίες: Τζένη Σκαρλή